مثل شرجی دریا

قسمتی از وصیت نامه شهید عباس دانشگر:

راستی! درد هایمان کو؟!
چرا من بیخیال شده ام؟!
نکند خوابم؟!
نکند بی هوشم؟!
مثل آب خوردن چندین هزار مسلمان را کشتند!
و ما فقط مخابره کردیم!!!
قلب چند نفرمان به درد آمد؟
چند شب خواب از چِشمانمان گریخت؟
((آیا مَستِ زِندگی نیستیم؟!))

خدایا تو هوشیارمان کن
تو بیدارمان کن
صدای العطش میشِنَوم
صدای حرم می آید
((گوش عالم کَر اَست))
خیام میسوزد اما دِلِمان آتش نمیگیرد
مرتضی بالاتر از این
چرا درمانی برایش پیدا نمیکنیم؟!
((روحمان از بین رفته و سر گرم بازیچه دنیاییم))
---

وقتی زندگی بعضی شهدا را برسی میکنم،
حرفاشون را میشنوم
وصیتنامه هاشون را میخوانم
این بیت مدام توی مغزم تکرار میشه:

شهادت دُرِّ گِرانیست
به هر کَس نَدَهَندَش!

به رسم رفاقت، میخواهم اَز تو
فقط دعا برای شهادت...